Nazwisko mężczyzny (pan) - Skurko |
---|
Mianownik (kto?) : Skurko |
To jest Jan Skurko. |
Dopełniacz (kogo?) : Skurki |
Na spotkaniu zabrakło Jana Skurki. |
Celownik (komu?) : Skurce |
Janowi Skurce dostarczono dwie przesyłki. |
Biernik (kogo?) : Skurkę |
Nikt tam nie widział Jana Skurkę. |
Narzędnik (z kim?) : Skurką |
Rozwiązaliśmy ten problem razem z Janem Skurką. |
Miejscownik (o kim?) : Skurce |
Nie rozmawiamy o Janie Skurce. |
Wołacz (o!): Skurko |
Mój drogi Janie Skurko. |
Nazwisko kobiety (pani) - SkurkoNazwiska kobiet nie kończące się na -a są nieodmienne. Nazwiska odmieniane są z podanej formy np. inaczej odmienia się nazwisko kobiety Kowalski, a inaczej Kowalska. |
---|
Mianownik (kto?) : Skurko |
Autorką artykułu jest Ewa Skurko. |
Dopełniacz (kogo?) : Skurko |
Udałem się po poradę do Ewy Skurko. |
Celownik (komu?) : Skurko |
Nie mogliśmy zaufać Ewie Skurko. |
Biernik (kogo?) : Skurko |
Wszyscy lubią Ewę Skurko. |
Narzędnik (z kim?) : Skurko |
Godzinami rozmawialiśmy z Ewą Skurko. |
Miejscownik (o kim?) : Skurko |
Koleżanki plotkowały o Ewie Skurko. |
Wołacz (o!): Skurko |
Mylisz się Ewo Skurko! |
Nazwisko małżeństwa (państwo) - SkurkoRównież grupa osób np. bracia, siostra i brat, panowie. |
---|
Mianownik (kto?) : Skurkowie, depr. Skurki |
Konkurs wygrali Ewa i Jan Skurkowie. |
Dopełniacz (kogo?) : Skurków |
Sprawa Ewy i Jana Skurków nie była interesująca. |
Celownik (komu?) : Skurkom |
Najlepsze warunki zaproponowano Ewie i Janowi Skurkom. |
Biernik (kogo?) : Skurków |
Ewę i Jana Skurków uhonorowano tytułem "Para Roku". |
Narzędnik (z kim?) : Skurkami |
Z Ewą i Janem Skurkami mamy wspólne zdjęcia. |
Miejscownik (o kim?) : Skurkach |
Teraz wiemy więcej o Ewie i Janie Skurkach. |
Wołacz (o!): Skurkowie, depr. Skurki |
Ewo i Janie Skurkowie, z okazji Waszego Jubileuszu, życzymy Wam kolejnych lat wspólnego szczęścia. |
Nazwisko kobiet (siostry, panie) - SkurkoNazwiska kobiet, które nie kończą się na -a są nieodmienne. Nazwiska odmieniane są z podanej formy np. inna jest odmiana od nazwiska kobiety Kowalski, a inna od Kowalska. |
---|
Mianownik (kto?) : Skurko |
To są siostry Ewa i Magda Skurko. |
Dopełniacz (kogo?) : Skurko |
Przed domem Ewy i Magdy Skurko doszło do wypadku. |
Celownik (komu?) : Skurko |
Wszyscy się przyglądali siostrom Ewie i Magdzie Skurko. |
Biernik (kogo?) : Skurko |
Na przyjęciu spotkałam Ewę i Magdę Skurko. |
Narzędnik (z kim?) : Skurko |
Wywiad z Ewą i Magdą Skurko był bardzo zaskakujący. |
Miejscownik (o kim?) : Skurko |
Wczoraj ukazał się reportaż o Ewie i Magdzie Skurko. |
Wołacz (o!): Skurko |
Dzień dobry Ewo i Magdo Skurko! |
Zobacz podział na sylaby słowa Skurko
Zobacz hasła krzyżówkowe do słowa
Skurko
Zobacz anagramy i słowa z liter - Skurko
Wybrane słowoszparagrzeczownikrodzaj:
męski zwierzęcy, męski rzeczowyodmiany:
szparagu, szparagów, szparagom, szparagiem, szparagi, szparagami, szparagach, szparaga, ,...
eOdmiany.pl ©2024